In Zijn handen
Marthe Blau
Het verhaal lijkt eenvoudig. Een jonge advocate begint een buitenechtelijke relatie met een man. Geen gewone man, maar een Dominant, een Meester, of misschien wel gewoon een Klootzak. Hij zal haar behandelen zoals niemand anders haar zal behandelen. Het verhaal omvat vooral de ontmoetingen tussen haar en hem, en als er één ding duidelijk moet worden, is het wel dat hij niets, maar dan ook écht niets, om haar geeft. Soms moet ze lang wachten voor hij haar weer oproept. Soms verschijnt hij gewoon niet op een afspraak of flirt juist de hele avond met een andere, jongere meid. En hij neemt haar niet, hoe graag ze dat ook wil. Hij is geen minnaar.
Blau zet dit verhaal doeltreffend en herkenbaar neer. Haar kennis van zaken blijkt uit de vele subtiele details als haar hoofdpersoon zich overgeeft, twijfelt, trots of juist verdrietig is, of bang is dat een verstopt rijzweepje door de verkeerde persoon gevonden wordt. Het boek leest bovendien als een trein en is moeilijk weg te leggen. Zal hij haar in het volgende hoofdstuk toch niet nemen?
Een eenvoudig verhaal dus, ogenschijnlijk. Maar wel een verhaal dat een aantal vragen onbeantwoord laat. Zo kruipen we in het verhaal in het hoofd van de advocate als ware het een autobiografie. Maar nergens wordt écht duidelijk waarom zij geen ander zoekt. Waarom pikt zij alles van deze man? Waarom zwelgt ze bijna in zijn foutheid? Werkelijk alleen vanwege die eerste blik in de rechtszaal? Van de andere kant bezien wordt evenmin duidelijk wat deze mysterieuze Dominant nu precies in haar vindt. Weinig seksueel plezier in ieder geval. Zo blijft het de vraag of hij nu haar eigenlijk misbruikt, of dat ze juist voor elkaar geschapen zijn en hij precies de vernedering biedt die zij zoekt. Het laatste oordeel is, denk ik, aan de lezer.
Ook literair bezien roept het boek vragen op. Het perspectief - de gedachtenstromen van de jonge advocate - is uitermate boeiend en goed leesbaar. De woordkeuze is vaak goed en treffend, maar dat maakt klinische uitglijers als "anaal penetreren" of een cliché als "Hassan met zijn soepele gang als man van de woestijn" des te opvallender en daarmee irritanter. De waarzegster die bevestigt dat hij niks om haar geeft en dat ooit een vrouw door hem zal sterven, is literair gezien een volstrekt nutteloze en ongeloofwaardige toevoeging aan het verhaal. We weten dan al dat Hij niets om haar geeft. Heus.
Maar wat misschien nog het meest stoort is het gebrek aan ontwikkeling in de karakters. Zij blijft tot vrijwel het einde toe alles van hem accepteren, en hij blijft vooral ondoorgrondelijk. Ook van de levensgeschiedenis van beide karakters komen we eigenlijk helemaal niets te weten. De vraag die het bij mij oproept, is of het verhaal wel als een (al dan niet fictieve) autobiografie gelezen moet worden, of eerder als een abstract conceptueel spel met twee absolute tegenpolen tegen een blanco achtergrond. Maar misschien is een boek als dit ook wel bedoeld om vragen op te roepen, en niet om ze te beantwoorden. En om een béétje te shockeren, natuurlijk.
Bestelinformatie
Uitgeverij: De Arbeiderspers
Jaar van uitgave: 2004
ISBN: 9029504501 (203 pagina's, hard cover)
Adviesprijs: € 16,95