Jongerenfeest mei 2009

Marijke

Wanneer je jarig bent op de dag van het JF is het een voor de hand liggend idee om een birthdayspanking te organiseren. Een paar weken voor de Grote Dag (ik werd 24, zo oud!) had ik het er al met Sander over, en ik vertelde hem dat ik het eigenlijk wel zag zitten. Gelukkig vond Sander het ook een leuk idee! Ik had nog nooit een birthdayspanking gezien, maar had er wel eens over gelezen en het leek me altijd al een leuke manier om je verjaardag te vieren.

En toen was het al zo ver! Op 16 mei 2009 vertok ik vroeg in de middag richting Amsterdam, wetende dat mijn ass die middag in contact zou komen met vele handen. Een goede zaak, want als ware masochist vind ik dat een prima manier om mijn tijd te besteden. Normaal wil ik als sub nog wel eens een verschrikkelijke pieperd zijn, ik ben een controlefreak (zo handig in combinatie met onderdanige gevoelens...) en ik maak me dan druk om elk detail van het spel. Vandaag niet. Ik was in happy land. Helemaal gelukkig in de wetenschap dat Sander zou bepalen wat er die middag zou gebeuren en met wie. Hoewel ik enkele tegenslagen had (niet letterlijk, figuurlijk: klein conflict met een goede vriendin van me en de Buikpijn From Hell) was ik na pijnstillers en wat lieve sms-jes helemaal klaar voor de grote viering. Niet alleen was ik jarig, op 16 mei 2009 was het precies 5 jaar geleden dat ik voor het eerst op een jongerenfeest kwam. Die 5 jaar eerder was ik zenuwachtig, kende ik bijna niemand, wist ik nog zo weinig van mijn gevoelens af. En nu keek ik om me heen en zag ik dat ik omringd was met geliefden, partners, goede vrienden en fijne kennissen. De SM scène is echt mijn thuis geworden, en de jongerenfeesten zijn nog steeds mijn favoriete feest. Wat ben ik blij dat ik SamariuM heb leren kennen! Ik voelde me op alle manieren jarig.

Sander was ondertussen al bezig om enkele mensen te vragen of ze mee willen doen aan de spanking. Ik had wel een idee welke mensen hij ging vragen, hij weet ook wel welke mensen iets voor me betekenen en welke mensen ik liever niet zo dicht op mijn lichaam wil hebben. Maar eigenlijk was ik er gewoon niet mee bezig. Een poosje zat ik dicht bij Fade aan de bar, hem een beetje te knuffelen. Wat is mijn sub toch een geweldige man! Eerder of later, ik weet het niet meer, staat semiramis bij me met haar armen om me heen. En op een ander moment komt lunaaa me knuffelen, laten SuzyQ en k'wisa hun caneslagen zien (Pygoscelis is da evil), ik klets met allerlei mensen. Het hele feest voelt als een aaneenschakeling van fijne momenten.

En dan is het zo ver. Sander doet de collar bij mij om, en leidt me naar boven. Ik speur mijn lichaam af op tekenen dat ik zenuwachtig zou zijn, maar ik voel enkel rust. Zo opvallend, hoe heftig onderdanigheid zich op kan zetten. We lopen naar de hoek waar de meeste speelmaterialen staan. Ergens registreer ik wel dat er mensen mee naar boven lopen, maar ik krijg het eigenlijk al niet meer echt mee. Sander vraagt me nog even of de plek die hij uit heeft gekozen voor mij ook okay is, maar ik heb niet echt een mening meer. Hij laat me over een soort bank leunen, voorover gebogen en op mijn knieën. Ik ben blij. Ik krijg een blinddoek om, wat ik heel prettig vind. Het geeft me de mogelijkheid nog meer naar binnen te keren. Sander laat merken dat hij dichtbij me is, en dan begint het.

Mijn herinnering is een waas, ik weet niet eens meer wie er allemaal mee deed. Het zijn vlagen. Pluu en semiramis vielen op doordat ze zo venijnig sloegen, ik heb ergens de herinnering dat ik pluu heb uitgescholden maar dat weet ik niet meer zeker. Ik weet dat ik het bij haar wel kan maken, en het is in ieder geval zeker door mijn hoofd geschoten! Ik was in het begin ontzettend vrolijk, en heb voor mijn doen redelijk veel zitten praten. In subbiemood ben ik normaal gesproken veel stiller. Er werd hard geslagen, maar ik kon het goed hebben. Ergens omdat ik te trots was om te piepen, maar ook doordat ik me zo ontzettend fijn voelde. Mensen om me heen die ik tof vind, de handen op mijn onderrug en de lieve strelingen door mijn haren van de persoon die me op dat moment sloeg. Voor de volgende persoon begon kwam diegene me eerst even feliciteren, waardoor ik wist wie de spanking gaf. Door iemand geslagen worden is voor mij iets intiems, en het was zo fijn dat al die mensen dat met mij wilden delen. Nadat een aantal mensen me een spanking hadden gegeven (24 slagen per persoon) begon ik redelijk weg te zweven. Ik begon te zweten, mijn handen werden koud, de slagen meetellen werd iets meditatiefs en ik had geen idee meer van tijd. Ik voelde me zo veilig, want ik wist dat Sander erbij was en alles onder controle had. Het was heerlijk...

En toen was het over. Er kwam applaus, waar ik van schrok, want ineens hoorde ik hoe veel mensen er in de ruimte waren. Ook werd er voor me gezongen, waar ik erg vrolijk van werd. Wat een heerlijke manier om je verjaardag te vieren! Het duurde even voor ik weer fatsoenlijk kon bewegen. Sander liet me op mijn billen zitten (auw!) en hield me lang vast. Met wat aarzeling probeerde ik op mijn benen te staan, wat lukte. Helder denken lukte even niet meer, maar ik vond het ook niet zo erg. Ik was helemaal gelukkig. Meerdere mensen kwamen me vertellen dat ze me maar een bikkel vonden, en stiekem vond ik mezelf erg stoer. Hehe.. Een werkgroeper bracht een glas water (ik weet niet meer wie, ik weet niet meer hoe, ik heb er niks van gemerkt behalve dat ik drinken had. Een goede DM dus, applaus). De rest van het feest kwam ik bij, kreeg ik knuffels, heb ik me verliefd gevoeld op heel veel mensen en deed mijn kont pijn. Ik vond het een groot succes.

En toen moest ik weg! Die avond had ik namelijk nog mijn verjaardagsfeest thuis. Gelukkig vonden Fade en lunaaa het geen probleem om eerder naar huis te gaan, dus kon ik achterin een auto zitten in plaats van dat ik met mijn subbige hoofd het openbaar vervoer in moest. Ik zat op een heel gelukzalige wolk. Het verjaardagsfeest was ook een groot succes, en ik word er gelukkig van wanneer ik bij het neerploffen op een stoel meteen spijt voel :P. Yay voor auwie billen.

Het is nu vier dagen later en mijn achterwerk doet nog steeds pijn. Bedankt allemaal!