De visie van Katherine
7-4-2008
Vijf Jaar hebben we een mooie relatie gehad: mijn grote liefde en ik. Toch bleef sm altijd een moeilijk punt. Helaas hebben we zaterdag de relatie moeten eindigen. Zij trok het echt niet om mij te laten spelen met een ander, noch kon zij zelf aan mijn sm behoefte tegemoet komen. Ik op mijn beurt heb geprobeert om omwille van de relatie sm op een zeer laag pitje te zetten en in ieder geval niet uit te leven. Dat bleek niet te werken. Niet alleen omdat ik het meer liet uit een 'anders raak ik haar kwijt' in plaats van als een echte vrijwillige keuze, maar ook omdat zij ook als ik er niets mee deed sm toch als een bedreiging bleef zien voor onze relatie.
We hebben er een punt achter moeten zetten. Ze zeggen dat liefde alles overwint. Ik geloof daar nu niet meer in. Want de liefde was en is heel groot. We hebben dan ook echt met heel veel pijn en moeite afscheid genomen. Wel in harmonie, ik ben zelfs die nacht nog blijven slapen. Geen seks gehad maar wel dicht tegen elkaar aangekropen voor de laatste keer. Ik weet dat ik altijd een plek zal hebben in haar hart en dat ze voor altijd van me zal blijven houden. En dat zelfde geldt ook voor mij: ik houd van haar en dat zal ik ook altijd blijven doen.
Ware liefde laat vrij, zegt mijn signature onder al mijn e-mails en ook hier. Dit is het ultieme vrijlaten. Ik moet haar vrijlaten omdat het bij mij zijn haar teveel pijn doet. Ik laat haar vrij, ik laat haar gaan. Met pijn in mijn hart en met tranen in mijn ogen. Ik hoop dat ze niet voorgoed uit mijn leven verdwijnt.
7-4-2008
Het is intussen bijna twee maanden nadat we de relatie hebben verbroken omdat ik een sm-er ben en mijn geliefde niet. Eigenlijk heeft 't vanaf de eerste dag van deze break-up niet echt goed gevoelt. In eerste instantie dacht ik dat dat was omdat het gewoon ambivalent is. De liefde is er nog, maar toch past het niet. Ik ben daar nu niet meer zo zeker van. Toen ik vijf jaar geleden met sm stopte voor haar, toen was sm alles voor mij. Ik identificeerde me ermee, was een sm-er in hart en nieren en kon me eigenlijk geen leven voorstellen zonder. SM was niet iets voor in de slaapkamer en voor leuk erbij. Het zat in me, ik werd er zelfverzekerder van, vond mijn zelfvertrouwen daar, kon kwetsbaar en klein zijn en ga zo maar door. Ik stapte de relatie dan ook in met het idee dat ik nooit lang zonder sm zou kunnen. Ik bleef die jaren met mijn lief verlangen naar wat ik daarvoor met sm had gehad. Naar wat het voor me betekent had en wat het me had gebracht.
Nu de relatie echter over is merk ik dat sm een heel andere plek in mijn leven heeft gekregen. O natuurlijk ik vind het nog steeds erg geil, kom nog steeds thuis in mezelf als ik me overgeef, het geeft ook nog steeds een kick. Maar het is anders geworden. Zo heb ik m''n zelfvertrouwen in mezelf gevonden, daar heb ik sm niet meer voor nodig. Zo heb ik ervaren dat ik ook heel goed klein kan zijn bij mijn geliefde en dat dat eigenlijk niet zo heel veel scheelt met het klein voelen als ik aan de voeten van mijn dom lig. Ik heb ervaren dat hoe mijn dom naar me kan kijken en dwars door me heen kan kijken waardoor ik me klein ga voelen, dat ik dat ervaar als een dwars door mijn stoerheid heenkijken. Ze kijkt dwars daar doorheen en ziet een Sandra die eigenlijk helemaal niet zo stoer wil zijn. Welliswaar anders maar toch niet zo heel erg keek mijn lief ook dwars door mijn stoerheid heen. Kortom, ik ben een beetje de toegevoegde waarde kwijt van het hele sm gebeuren.
Ja, het is geil. Punt is dat hoe meer ik speel hoe geiler ik word, hoe meer ik aan seks denk en hoe meer ik seks wil. Toen ik nog volop aan sm deed werd mijn enorme geilheid echt heel vervelend. Ik kon eigenlijk niet meer goed functioneren, ik stond de hele dag op het punt van klaarkomen en dacht eigenlijk de hele dag aan niets anders. Dusdanig heftig dat toen ik een tijdje anti-depressiva moest slikken ik heeeeel blij was met de bijwerking dat het libido remmend werkte. Nu ik weer meer speel, ben ik weer vaker geil en neig ik weer die kant op, dusdanig dat ik bijna weer aan de anti-depressiva zou gaan als libido remmers (waar ik ze ook in overleg met psych en huisarts voor mag gebruiken). Daarnaast vraagt sm gewoon om meer sm en in die zin vind ik het eigenlijk ook verslavend en ik vind verslaving niet fijn.
Tot slot merk ik dat sm me ook onrust geeft. Ten tijde van het spel geeft het me rust, maar daarna juist weer niet. Ik ben dus idd geil wat onrust geeft, ik wil meer wat onrust geeft en ik merk dat ik toch even weer moet zoeken naar de gelijkwaardige rol met mijn speelpartner wat onrust geeft.
Kortom: ik heb aan alle kanten het gevoel dat ik de verkeerde beslissing heb genomen met betrekking tot mijn relatie. Zeker omdat ik merk dat ik eigenlijk steeds meer klaar ben met het spelen met een speelpartner die niet ook mijn levenspartner is, in combinatie met de conclusie dat ik het onrustig vind om na een spel met diezelfde persoon weer gelijkwaardig te zijn. Dus of een sm-levenspartner nou zo'n goed idee is weet ik eigenlijk ook niet. En ik ben ook een beetje kwijt of ik nu eigenlijk zelf wel zo polygaam ben of dat ik ben gaan denken dat ik het ben omdat het in dit cirquit A normaal is en B wel een voordeel als je een partner hebt wiens seksuele behoefte niet aansluit op de jouwe.
Ik ben dus in de war. Ik merk dat ik er steeds meer naar neig om te zeggen dat het een verkeerde keuze was om de relatie omwille van sm ten onder te laten gaan en dat ik in de jaren met haar teveel vast heb gehouden aan wat sm ooit voor me betekende. Ik zal sm altijd geil blijven vinden, maar een kick zo nu en dan (tijdelijke kicks wat het nu voor mij lijkt te zijn geworden) wegen niet op tegen de rust en diepte van de relatie die ik met mijn lief had. Tegelijkertijd ben ik niet 100 procent zeker en zit er nog een kleine twijfel bij mij. Daarom kan ik ook zeker nu niet bij haar aankloppen. Als ik ook maar een klein beetje twijfel dan moet ik er niet opnieuw instappen. De afgelopen weken is de twijfel afgenomen, maar of ie weggaat of juist zal toenemen?? Ik heb werkelijk geen idee.
De tijd zal het leren. En of zij (als mijn twijfel verdwijnt) tegen die tijd nog voor me open staat is maar de vraag.... Had ik maar gewoon het gevoel dat de beslissing klopte. Maar alles verandert, ook de plek die sm inneemt in je leven. En dat had ik even niet ingecalculeert.
En misschien is dit allemaal maar tijdelijk en lul ik na het eerst volgende spel wel heel anders. :-)