Dominante visies
Wat denkt een Dominant tijdens een spel? Wat gaat er in zijn/haar gedachten om als hij/zij zich intensief bezighoudt met een sub?
Lees hieronder de visies van diverse SamariuM leden.
Akahige
Wat een Dom denkt tijdens het spel
Wat ik beleef tijdens mijn gedachten... Persoonlijk ben ik altijd een beetje huiverig voor het mijzelf analyseren als sadist/dominant tijdens een spel, omdat ik van mening ben dat het heel goed mogelijk is om iets kapot te analyseren. Daarnaast vind ik niet dat zo'n analyse echt nodig is. Waarom geniet ik ervan om vrouwen pijn te doen? Geen idee, ik doe het gewoon en meer motivatie of rechtvaardiging heb ik niet nodig ook.
Still, ik vind het een interessante vraagstelling, omdat het eigenlijk een vraag is die redelijk voor de hand ligt maar desalniettemin niet zo vaak gesteld wordt, dus here goes.
Ik ga hier puur voor mezelf spreken. Iedereen die het toevallig met me eens is mag zeggen "***ver, Akahige! Je haalt de woorden uit mijn mond", maar dat is dan wel louter toeval. Hell, zelfs mijn spelpartners gaan wellicht een totaal ander beeld hebben op hetgeen ik hieronder beschrijf.
Wat ik voel als Dom tijdens, voor of na een spel hangt er een klein beetje vanaf. Volgens mijn ene spelpartner is een spel met mij nooit hetzelfde en dat houdt dan ook wel een beetje in dat mijn gemoedstoestand niet altijd hetzelfde is. Daarbij is het een verschil of ik voor het eerst met iemand speel of als ik al vaker met iemand heb gespeeld, of als het pas een week geleden is dat ik een spel heb gespeeld of als ik al maanden op een houtje heb moeten bijten.
Iets wat altijd wel in zekere zin in mijn gedachten zwemt voor ik begin met een spel is het besef dat ik zo meteen mijn spelpartner zal "bezitten" en in mijn macht zal hebben, basically een pervers soort voorpret. Dit is vooral erg heftig als ik voor het eerst met iemand speel en als ik weet dat diegene waar ik mee afspreek erg zenuwachtig is. Zenuwachtige subjes zijn gei... leuk. Ik ben dan vol positieve energie. Ik ben misschien plagerig naar het meisje in kwestie toe. De eerste keer dat ik met een van mijn vorige spelpartners speelde was ze op van de zenuwen terwijl we naar onze hotelkamer liepen. Ik wist dat dondersgoed, stak de sleutel in de deur en puur om te pesten wachtte ik tergend lang met het omdraaien van de sleutel terwijl ik naar haar keek. Ze werd alleen maar zenuwachtiger.... good times :) . De voorpret kan me soms al een beetje een rush geven en een prettig licht gevoel in mijn hoofd. Misschien dat het door adrenaline komt of door zenuwen, maar het verandert wel een beetje mijn gemoedstoestand, beetje alsof het beest (is dat niet het reptielenbrein?) in me aangewakkerd is.
Hoe ik me voel tijdens het spel zelf, hangt af van het soort spel. De spelpartner waar ik het al over had en ik hadden een soort dynamiek, die vaak weg had van een soort gevecht om dominantie. Ze wilde veroverd worden maar wilde dat ik daar moeite voor deed. Ik wilde haar zien knielen (knielen was voor ons samen echt een teken dat ze op dat moment gebroken was), maar was soms teleurgesteld in haar als ze dat echt zonder slag of stoot deed. Deze dynamiek zorgt er voor dat ik heel erg mijn hoofd erbij moet houden. Ik moet me bewust zijn van wat mijn acties voor gevolgen hebben, omdat ik haar in een onderdanige mindset wil brengen. Ik kan dus niet zomaar mijn meer vervelende zweep erbij halen, omdat ik weet dat mijn partner dan alleen maar opstandiger wordt en misschien zelfs geen zin meer in het spel heeft. Mijn gedachtes op dat moment in het spel werken misschien dan nog wel het meest als in een schaakspel.
Als ik haar op een gegeven moment inderdaad onderdanig heb gekregen, voel ik genoegdoening en zijn er feitelijk twee patronen die in mijn gedachten vorm krijgen: die van een evil scientist ("mooi, wat voor nare dingen zul ik nu eens met haar proberen...") en die van een sadistisch monster ("GRAAAHGGG!!! VLEES!!!!!", definitely het reptielen-brein). Deze manieren van denken spelen bij elk spel dat ik speel met wie dan ook altijd wel een rol. Met deze spelpartner, die maar tot op bepaalde hoogte een masochiste is, heeft de evil scientist meer de overhand.
Neem ik daarentegen mijn andere spelpartner als casus, dan zie ik een iets andere dynamiek. Mijn andere spelpartner is de vleeswording van masochisme. Hoe meer hoe beter en onderdanigheid an sich lijkt slechts triviaal voor haar. Voorpret is er op zich ook wel en ik probeer haar ook wel te plagen, maar het effect lijkt minder op haar, waardoor het meteen voor mij een stuk minder interessant wordt. Hoe zij en ik spelen heeft niets te maken met psychologische oorlogsvoering, maar eerder met een soort symbiose. Zij wil pijn, zoveel mogelijk. Ik wil pijn geven, zoveel mogelijk. Het spel met haar is vooral lichamelijk, spreken doen we bijna niet en we gaan simpelweg aan de slag. Wat er in mijn gedachten gebeurt is dat naarmate ik meer en harder pijn geef, zoals met bijv. een flogger, dat het eerder beschreven monster het meer en meer overneemt. De eerste keer dat ik met haar had gespeeld, was ik tot drie dagen na het spel een soort opgefokte hooligan en heb ik de eerste twee nachten nauwelijks kunnen slapen door de energie die ik had. Ik merk ook dat ik deze manier van spelen ongelofelijk opwindend en bevredigend vind, maar dat ik er seksueel gezien niet echt opgewonden van word. Bot gezegd, ik ben zelden stijf tijdens een fysiek spel als dit, hoewel me dit met de andere spelpartner wel kan gebeuren. Het voelt meer alsof er iets in mijn hoofd klaarkomt, dan echt iets beneden.
Na het spel voel ik me gewoon bevredigd en voldaan. Meestal knuffelen we, soms hebben we seks. Zeker na seks ben ik wel rustig geworden en heb ik geen behoefte meer om sadistisch of dominant te doen. Wat echter wel blijft hangen als het echt een intens spel was, was het besef van een soort cocon. In de tijd dat we bezig waren hebben we dan een eigen pocket universe gecreëerd met als enige inwoners zij en ik. Zelfs op meetings en feestjes, waar ik meestal met mijn masochistische partner speel, is er sprake van deze denkbeeldige cocon. Mijn maso-spelpartner en ik zijn doorgaans niet de meest sociale mensen op JF's, ben ik bang.
Anyway, dit is hoe het voor mij globaal is, al blijft een beschrijving als dit altijd subjectief, ook voor mijzelf. Het zou best kunnen dat ik onbewust alles heel anders ervaar dan dat ik het nu opschrijf. Ik wil meteen mijn beide spelpartners bij dezen bedanken dat jullie in mijn leven zijn of zijn geweest en dat ik van jullie hou en niet zou willen missen.
Peace out.
Faith*
Wat een Domme denkt tijdens het spel
Hmm, echt veel ervaring heb ik nog niet, maar toch zou ik willen reageren op deze vraagstelling.
Goed, waar te beginnen. Allereerst zijn er voornamelijk twee dingen waar ik tijdens het spel het meeste mee bezig ben. De eerste is te allen tijde de veiligheid van mijn sub en de tweede is mijn eigen plezier.
Tijdens het spelen staan mijn zintuigen op scherp, maar dan allemaal gericht op het spel, op wat ik doe, op wat ik wil gaan doen, de reacties van mijn sub zodra ik sla etc. De wereld om mij heen bestaat tijdelijk niet meer, tijdens een spel is het ik en mijn sub en niemand anders. Elk klein geluidje, elke beweging die mijn sub maakt dringt tot me door en ‘triggert" mij nog meer. Even tijdelijk kan ik alle emoties die me dwarszitten vergeten en hoef ik niet na te denken over de wereld buiten mijn spel. Elke keer als er een druppel kaarsvet landt op de huid van mijn subje en deze weg probeert te kruipen vanwege de pijn, wordt de grijns op mijn gezicht groter. Elke keer als ik het geluid van de zweep hoor neerkomen op de billen of rug van mijn sub maakt het "kleine" sadistje in mij een sprongetje van vreugde en vraagt om meer. Het is een raar gevoel bij mij dat vanuit mijn tenen op komt zetten en helemaal doortintelt tot in de vingers. Een machtsgevoel, dat me opwindt en me (naar mijn idee) met elke zweepslag sadistischer maakt. Hoe meer ik mijn sub zie kroelen, hoe meer ik hem/haar hoor piepen, hoe meer genot ik uit het spel haal.
Mijn creativiteit is tijdens een spel meestal op zijn hoogtepunt. Als ik net de kaars aansteek om mijn sub eens flink met kaarsvet te bewerken, ben ik eigenlijk alweer bezig met ‘hmm, wat voor een leuke dingetjes zal ik hierna eens met haar doen?". Ik ga tijdens een spel op mijn instinct af. Als ik een leuk idee heb, werk ik het snel uit en probeer het daarna uit te voeren. Lukt dit niet, moet ik snel een manier vinden om mezelf te herstellen wat (helaas) niet altijd even goed lukt. Maar de keren dat het wel lukt (wat gelukkig een stuk vaker is dan de keren dat het niet lukt) pakt het ook echt goed uit, en weet ik tijdens de uitvoering er zelfs nog wel iets leuks bij te verzinnen.
Verder ben ik elke minuut, elke seconde van het spel bezig met ‘hoe gaat het met mijn sub?" Uiteraard speel ik met stopwoorden, maar ik heb geleerd dat ik zelfs daar niet altijd vanuit kan gaan. (ervaring met een sub die uit trots het stopwoord niet wilde zeggen en mij een plezier wilde doen, terwijl de pijn hem eigenlijk teveel was) Ik let op zijn/haar lichaamstaal. Zodra ik aan het zwepen ben en een sub plotseling zijn schouder wegtrekt, is het voor mij tijd even te stoppen, mijn vingers over de gezweepte plek te halen en even bij het subje te controleren hoe het gaat. Hoe ik dat controleer? Sja, dat verschilt per sub en per spel. De ene keer vraag ik of het nog goed gaat, de andere keer komt er iets uit in de richting van ‘loop je je nou aan te stellen, slet?!" Als alles nog goed gaat, kan alles uiteraard weer verder gaan.
Tegen de tijd dat mijn creatieve geest een beetje op raakt, er een tevreden gevoel door mijn lichaam stroomt en het kleine sadistje in mij gevoerd is, ga ik het spel afbouwen. Dit wordt vrijwel altijd gevolgd door het ‘aaahw wat is ie lief en schattig en gebroken! KNUFFEL!!" idee. En meestal vind ik het erg fijn om over het spel na te praten, maar dan als zowel mijn sub als ik beide bekomen zijn van het spel. Met napraten bedoel ik kijken wat er beter kon, wat goed was etc etc.
Euhr… tot zover mijn bijdrage. Het zal wel niet zo goed en zoveel zijn als de Dominanten hier die een stuk meer ervaring hebben dan ik. Maar… het staat er! Yeeey!
Marijke
Wat een Domme denkt tijdens het spel
Tijdens een spel ben ik in de eerste plaats bezig met ervaren, net als met seks eigenlijk. Wanneer ik seks heb ben ik meestal ook niet echt actief aan het denken, ik ben meer bezig met wat ik voel, wat er gebeurt, de sensaties in mijn lichaam, zijn reacties. In een SM-spel is dit ook zo. Ik slurp op wat er gebeurt, zijn bewegingen, zijn zielige blik, de geluidjes, zijn aanrakingen. Het is alsof die een direct effect hebben op mijn lichaam. Ik word er opgewonden en actief en dominant en graawr van, beetje lastig er woorden voor te vinden ;).
Daarnaast ben ik als Domme actief aan het bedenken wat ik doe en wat ik wil doen. Ik praat een beetje tegen mezelf (in mijn hoofd hoor, niet hardop) over bijvoorbeeld hoe mijn zweepslagen landen ("whoops, Marijke, iets meer naar links!"), wat ik nog wil doen, er flitsen allerlei scenario's door mijn hoofd. Tijdens een spel voel ik vaak een flinke creativiteit opkomen, ik weet wel honderd dingen die ik wil doen, waar ik hem aan wil onderwerpen. Ideeën bubbelen omhoog en ik ben erg gericht op waar ik mee bezig ben. Een hele grote concentratie.
Waar ik ook ontzettend veel mee bezig ben is hoe het met hem gaat. Uiteraard of alles okay is met hem, of hij zich gelukkig voelt, of dingen het gewenste effect hebben en ik maak inschattingen op welke vlakken ik hem kan pushen, of hij bepaalde dingen nu aan kan. Maar niet alleen dat. Ik verplaats me ook heel erg in hem, probeer een soort van te voelen wat hij voelt. Als ik hem ontzettend verneder dan probeer ik die vernedering te voelen en hoe beter ik voel wat hij voelt, hoe meer ik geniet van het feit dat hij die dingen voor mij wil voelen. If that makes any sense :P. Als ik hem pijn doe schiet de realisatie van wat ik hem aandoe als een soort bliksem door me heen. Als hij heel verdrietig of vernederd kijkt lijkt een deel van me zo ongeveer mee te willen huilen en de rest van mij voedt nog eens extra van dat lijden. Hoe meer ik laat doordringen wat hij ervaart hoe geiler ik er van word, kort gezegd. Heerlijk.
Mijn gedachten veranderen ook. Ik kom in een powertrip terecht die soms echt een beetje psychotisch lijkt te worden. Het voelt zo vanzelfsprekend en natuurlijk dat ik hem, dat ik wie dan ook kan vertellen wat hij moet doen. Natuurlijk mag ik hem allerlei naars aan doen! Ik bezit hem! Ik bezit de hele f-ing wereld! Ik ben de baas! Mwahahah! Natuurlijk blijf ik wel sane hoor, ik denk niet *echt* dat ik de baas van de wereld ben. Maar het voelt wel zo en ik... ik denk ook een beetje zo, ofzo. Maar dan zonder mijn verstand te verliezen.
En dan komt er ook nog eens een mama bij kijken. Ik kan echt een beetje verliefd worden op hem wanneer we spelen, ik vind hem prachtig en geweldig en zo mooi en ik wil ontzettend graag voor hem zorgen. Hem eerst de grond in trappen en daarna degene te zijn die hem troost. Ik kijk zelfs tijdens de heftigste gedeeltes in ons spel al uit naar het moment dat ik hem lief kan knuffelen en kan zeggen dat hij het zo goed deed en dat ik hem zo leuk vind. Dat soort gedachten schieten ook voortdurend door mijn hoofd, zo'n warm fuzzy feeling in mijn buik, allemaal liefde en yay.
Maar ook dat monster waar Akahige het over had. Vlees! Mine! Graaawr! Dat is niet cognitief, het zit in mijn lijf, ik voel het in mijn handen die willen grijpen en ik wil mijn klauwen (yep, klauwen, niet nagels :D) in zijn lijf zetten en prrr. Hij wordt een ding, een speeltje. Maar eigenlijk nog meer dan dat, iets wat voor mij lijdt. De afgelopen keer had ik bijvoorbeeld een ontzettende drang om hem simpelweg met mijn vuisten neer te meppen. Een heeeeeel lekker, maar ergens ook wel een beetje een scary gevoel. Maar dat enge maakt het juist weer lekkerder, het voelt alsof ik mezelf op de grens breng.
Na een spel kom ik gemakkelijk in mommy-modus, dan wil ik zorgen en knuffelen en lief doen. En dat gaat weer vrij natuurlijk over in gewoon knuffelen, napraten en weer gelijken worden. Dat is vaak ook het moment dat onzekerheden wat meer omhoog komen en deze worden dan eigenlijk altijd meteen weggenomen door positieve feedback. Onzekere gedachten heb ik tijdens het spelen trouwens ook wel, maar niet zo erg. Een keer heb ik zo hard geslagen (en ook *voor het eerst* zo hard geslagen) dat ik niet wist of ik wel zo ver kon gaan. Na elke klap voelde ik een moment van pure paniek, maar dan zag ik zijn gezicht (verwrongen van de pijn) en krulde hij zich *naar* mij toe in plaats van van mij af en ging hij daarna weer klaar liggen voor de volgende klap. Dat gaf dan weer een bevredigend gevoel, dat hij het pikte, dat ik het kon, mocht. En dan weer een klap en weer een moment totale paniek en dan weer zijn bevestiging (in zoverre dat je een halve schreeuw bevestiging kunt noemen :P), dat ik het mocht en dan weer een dominante rush, weer een slag.. je begrijpt het idee. Dat was erg indrukwekkend! Heel erg indrukwekkend!
Maar goed, na het spel dus erg veel knuffelen, horen dat hij het echt leuk vond dat ik al die nasty dingen met hem deed, sterker nog, hij vond het helemaal geweldig. En ook even in zijn armen liggen, terugkomen van die high van dominantie, me weer normaal voelen. Erg lekker allemaal!
Woralo
Wat een Dom denkt tijdens het spel: Symfonie
Wat is mijn motivatie om te domineren? Er is niet maar één beweegreden tot spel voor mij. Er zijn er wel meerdere. Het zal ook van persoon tot persoon verschillen, maar voor mij zijn er twee die erg belangrijk zijn. Soms wil ik plezier. Puur genot en lust voor mijzelf. Dat neem ik dan ook van harte. Ik gebruik haar. Bindt haar vast. Neuk haar zoals ik dat zelf het hartelijkst begeer. Zachtjes met een grommende ondertoon fluister ik in haar oor wat ik van haar vindt zo in deze positie, zo gewillig aan mij. "Wat een slet! En je vindt het nog fijn ook om gebruikt te worden." "Ja Meneer" fluistert ze kreunend terug. Stiekem genieten we hier beiden van en geef ik toch nog een klein beetje, maar als ik op deze manier met haar speel, dan is het grotendeels nemen. Wil ik haar plezieren, wat ik als dominant ook graag doe dan pak ik het heel anders aan.
Als ik haar wil plezieren dan speel ik veel meer op haar in. Wetende wat zij fijn vindt. Niet dat ik haar verwen, totaal niet. Ze krijgt niet wat ze verwacht. Ze krijgt waarvan ik weet dat het haar overrompeld en ontzettend aangrijpt. Misschien denkt men dat puur karakter is of aanleg, maar dit ligt in werkelijkheid een stuk lastiger. Om dit stuk tot in perfectie te spelen moet je een knap staaltje dirigentie neerzetten, want als dominant - in ieder geval zoals mij - neem je alleen genoegen met een staande ovatie. Dat is je streven. Dat is je meesterwerk. Haar zo diep mogelijk in haar onderdanigheid weg te laten zinken, zodat ze zich niet alleen onderdanig voelt, maar zich identificeert met de entiteit die onderdanigheid belichaamt. Ze is er één mee, zoals de dirigent met het orkest. Ik observeer haar alsof het een wild dier is dat bij de horens gegrepen moet worden. Ik probeer het te temmen. Dat is stiekem waar ze naar verlangt, maar ze geeft zich niet zomaar gewonnen. Constante aandacht en bliksemsnelle reflexen zijn er nodig om te anticiperen op het eventuele vluchtgedrag dat dit wild vertoond. Houdt vast en laat niet los. Speel er op in, want pas als de muziek harmonieus genoeg klinkt geeft het zich over aan de melodie en laat het zich zinken tot in de diepste diepte van het geluid. Overgave. Een gevoel van veiligheid, vertrouwen of zelfs een heiligdom om zich te kunnen verschuilen. Daar hunkert het naar zoals de kracht van het wonderschone geluid dat zich een weg wil banen naar de oren van het publiek om te schitteren tot ver na de voorstelling. Vloeiend, langzaam zich prijs gevend aan het kosmische gevoel van vrijheid in onderdanigheid. Laat los, fluister ik in haar oor. Zak weg in de diepte. Ik ben hier om over je te waken. Jouw zorgen zijn niet meer van belang, ze zijn mijn zorgen geworden. Ik draag nu al je lasten. Laat jezelf even gaan en geniet van de verlossing waarnaar je al die tijd al naar op zoek was. Dat is het enige wat ik van je vraag als publiek. Luister naar mijn melodie, naar mijn componeren. Sta er voor open en je zal jezelf kunnen laten gaan. Je zal los kunnen laten... Laat los, dat is alles wat ik van je vraag. De rest mag je aan mij over laten.
Het kost moeite, veel moeite. Echte onderdanigheid. De belichaming van de entiteit komt niet al bij de generale repetitie naar boven. Echte onderdanigheid zit verstopt achter de coulissen. Het vergt kennis. Elkaar leren kennen is een belangrijk onderdeel. Het orkest dat inspeelt op elkaar en op de dirigent en het vertrouwen volledig bij een juist verloop durft te leggen bij die ene o zo belangrijke persoon. De Dominant. De Dirigent. Natuurlijk kan men de juiste snaren raken, maar dat maakt een stuk niet zo mooi als wanneer het orkest op elkaar is ingespeeld. Pas dan klinkt de muziek als nooit tevoren. Pas dan raakt de melodie de ziel en de essentie van het onderdanige spectrum. Het klinkt bijna heilig, maar zo voelt het ook. Het kosmische, de zevende hemel, maar dan in overgave of voor de dirigent in dominantie, leiderschap, souplesse en excellentie. Het uiteindelijk oordeel ligt bij het publiek. Zij zal oordelen over jouw succes. In dit geval is het publiek maar één iemand, maar één iemand is hierbij ook meer dan zat. Haar lat ligt hoog, zo hoog dat de sprong erover slechts zelden haalbaar is en al haal je hem dan ligt hij de volgende keer telkens hoger. Het publiek wil telkens iets nieuws. Iets nog innoverenders. Iets waaraan jij voortdurend zal moeten werken wil je de show blijven stelen.